سارینا تموم هستی مامان و بابا

دختر گلم... من و بابا محمد تمام سعی مون رو می کنیم تا سختی های روزگار دخترمون رو آزار نده... تموم حواسمون رو جمع می کنیم تا غم روزگار جرات نکنه به سمت دخترمون بیاد... چشمانمون رو باز نگه می داریم تا عسلمون راحت بخوابه و کابوسی به سراغش نیاد... تمام سختی ها رو تحمل می کنیم تا سارینا خانوم، با خیالی آسوده و فکری راحت مسیر زندگی رو طی کنه... تموم مشکلات رو به جون می خریم تا ثمره عشق مون با فکری راحت به دنبال آینده روشنش باشه... عزیزم، تو تموم هستی من و بابا محمد هستی. خیییییییلی ماهی... ...

من و بابا محمد تصمیم گرفتیم که  صبر کنیم تا یه کمی بزرگ بشی و بعد سور به دنیا اومدنت رو بدیم. بعد از مدتی، بالاخره در روز 23/4/90 همه ی مهمان ها را برای شام به یک سالن غذاخوری دعوت کردیم. خانوم خانومای مامان، یه تیپ خوشگل زده بود و با اون تل روی سرت خیلی ماه شده بودی. چند تا عکس از مهمونی اون شب پر خاطره  برات می گذارم:    این خانوم خوشگل، فاطمه یاس هستن که همیشه با دیدن سارینا شیطونی هاش گل می کنن. صدات واسم یه دنیاست دلم بی تو کویره خندت اگه نباشه خیلی دلم میگیره . . . ...

امسال، روز مادر برای من یه مزه دیگه ای داشت چون برای اولین سال بود که مادر شده بودم... خدایا هزاران بار شکرت که امسال بهترین و قشنگ ترین هدیه روز مادر رو به من دادی، یه دختر خوشگل و بامزه که حاضرم جونم رو براش بدم. حس مادر شدن خیلی حس قشنگیه، اولین باری که در بیمارستان تو رو تو بغل گرفتم ، فهمیدم چشیدن مهر و محبت مادری در دنیا با هیچ چیز قابل مقایسه نیست...   ممنون خدای من به خاطر داشتن سارینا...   " گلم ممکن است در تمام دنیا فقط یک نفر باشی ولی برای مادرت تمام دنیا هستی "   عسلم، ایشالاه مامان شدن خودت... ...

عزیزم، در روز ١٤/٣/٩٠ تصمیم گرفتیم، من و تو بابا محمد به تهران برویم، با اینکه سفرمون یک روزه بود ولی خیلی خوش گذشت و همه جمع بودند ، بیشتر از اینکه بغل مامانت باشی، روی دست عمو ها و عمه ها بودی.یه عکس ازت بابا محمد خونه عمو اسدا...گرفت که اینجا برات می گذارم: ولی نمی دونم که چی شد و در لحظات آخر سفر، سرمای بدی خوردی و من و بابا رو ترسوندی و از این سفر به بعد، بابا محمد گفت که دیگه به سفر نمی ریم تا دخترم کمی بزرگ بشه و بدنش مقاوم تر بشه. باید تند تند مای بی بی ات رو عوض می کردم چون زود به زود... شب بدی رو گذراندیم.فردای آن روزی که به خونمون رسیدیم، سریعا من و بابا تو رو پیش دکتر بردیم  و دکتر آنتی بیوتیک داد، الهی ...

عزیزم، در 3 ماهگی جدیدا یاد گرفته ای که وقتی شیر می خوری با دستات بازی می کنی و بعضی مواقع دستات رو  توی موهای من می بری. وقتی به دستات خیره می شم و می بینم که هر دستت 5 تا انگشت داره و هر انگشت سه بند داره، همین رو برای شکرگذاری کافی می بینم....   خدای من هزاران بار سپاس که فرزندی سالم به ما بخشیدی... ...

عسلم، در روز ٢/٣/٩٠ بعد از ٤٠ روز خونه نشینی، من و بابا محمد و خانواده باباجونی و عمو عباس و عمه فرشته تو رو به شهمیرزاد بردیم، خیلی هوا خنک بود و لباس گرم تنت کرده بودم. تو هم توی اون هوای خوب، خواب خیلی بهت چسبیده بود. دائما بغل من و مامان جونی بودی و تو رو روی زمین نمی گذاشتیم، چون حشره دورمان زیاد بود، خلاصه بعد از صرف ناهار و خواب به خونه برگشتیم. این هم چند تا عکس از اون روز:   ...

دختر گلم ، برای تمام چیزهای منفی که ما به خود می گوییم، خداوند پاسخی مثبت دارد.   می گویی "این غیر ممکن است"، خداوند پاسخ داد " همه چیز ممکن است ".  می گویی "هیچ کس مرا واقعا دوست ندارد"، خداوند پاسخ داد " من تو را دوست دارم ". می گویی "من بسیار خسته هستم"، خداوند پاسخ داد " من به تو آرامش خواهم داد ".   می گویی "من توان ادامه دادن ندارم"، خداوند پاسخ داد " رحمت من کافی است ". می گویی "من نمی توانم مشکلات را حل کنم"، خداوند پاسخ داد " من گام های تو را هدایت خواهم کرد ". می گویی "من نمی توانم آن را انجام دهم"، خداوند پاسخ داد " تو هر کاری را با من می توانی ".   می گویی "من...

دخترم، سارینا جون، در اواخر سه ماهگی پیشرفت خیلی خوبی داشتی... تونستی سرت رو بدون کمک، محکم نگه داری و وقتی روی زمین می خوابیدی، سریعا غلت می زدی و کلی سرت رو در همون حالت نگه می داشتی.خیلی تلاش می کردی که سینه خیز بری ولی زود بود. عکس های لحظه به لحظه ی غلت زدنت رو که بابا زحمت کشیده، برات می گذارم:                     الهی مامانی فدای دختر قهرمانش بشه باید خیلی مواظب خوابیدنت می بودم ،چون غلت می زدی. یه شب که چند دقیقه دیرتر بالش ها را کنارت گذاشته بودم در این فاصله با کلی غلت زدن کاملا از ...

عزیزم، در ٢٤/٣/٩٠  اول صبح من و بابا محمد و مامانی منیژه برای واکسن تو رو به درمانگاه فامیلی بردیم . خیلی ناراحت بودم چون شنیده بودم که خیلی درد داره، و ای کاش واکسن رو به من می زدند، ولی چه کنیم که این واکسن برای سلامتی تو بود و باید دردش رو تحمل می کردی. دو تا واکسن به پاهات زدند و قطره بهت دادند. خیلی گریه کردی و اولین بار بود که این طوری مظلومانه گریه می کردی .چند باری به خاطر گریه هات، من هم گریه ام گرفت و مامانی منیژه ، تو رو از من گرفت تا کمی آروم بشم. بابا محمد هم چند بار تا ظهر زنگ زد و حالت رو پرسید. خلاصه بعد از سه روز تونستی پاهات رو حرکت بدهی و دوباره ذوق و خنده های سارینا خانوم به خونه ما برگشت. &nb...